Een lach echoot over het gras

De mist boven de Maas trekt langzaam op. Het geeft de omgeving rondom het Kruisherenklooster wat mystieks. De rivier weerkaatst als een zilveren spiegel tussen de groene weilanden. De stilte wordt slechts doorbroken door het geblaat van de schapen op de dijk. Het ochtendkrieken op een mooie zomerdag is voor de bewoners van Sint Agatha dagelijkse kost, maar als ‘buitenstaander’ ervaar ik het slechts twee ochtenden per jaar. De jaarlijkse fietstocht begin augustus vanaf Cuijk, over de Odiliadijk, neem ik altijd bewust in me op. Het decor waarin de contouren van Sint Agatha met de meter dichterbij komen, zou ik het liefst vastleggen op een ansichtkaart zodat ik het kan delen met iedereen die meent dat het Land van Cuijk qua toerisme niets te bieden heeft.

Martijn Schwillens is verantwoordelijk voor de teams en de communicatie. (foto: Diana Derks)

Terwijl de meerderheid van het dorp nog ligt te slapen, druppelen op het sportpark van VCA de leden van de organisatie één voor één binnen om de dag die komen gaat te bespreken. Dezelfde mensen komen altijd als eerste, de voorzitter steevast te laat. Een anekdote van de avond ervoor wordt gedeeld. De regeninstallatie is uit zichzelf het veld gaan beregenen. Met gevaar voor eigen leven is iemand voor de waterstraal gesprongen om de muziekinstallatie droog te houden. De eerste teambegeleider meldt zich. ‘Enkele stafleden van de Braziliaanse ploeg zijn in Amsterdam gaan stappen en zitten nu pas in de trein terug.’ Een lach echoot over het gras. Iedereen gaat na de bespreking zijn eigen weg en maakt zich klaar voor een nieuwe dag. Muziek klinkt. Eerst zacht, later hard. Een korte teampresentatie op het veld volgt, waarna het toernooi begint. Blauw wint van rood, rood klopt geel en ook wit verslaat geel. Die kunnen er ook niet veel van, maar die nummer 6, ja, die gaat het over een paar jaar maken. Of dan die goal van die Schot, hoe heet-ie ook alweer? Deed ie vorig jaar niet ook al mee? ‘Ik geloof nooit dat die nummer 9 van die Ghanezen nog maar achttien is’, klinkt het.

Diezelfde nummer 9 is ook de dag erop de grote man. Rood is dichtbij een stunt, maar wit wint na penalty’s. Omdat hun nummer 14 nu eenmaal gemakkelijk scoort. Spelers juichen, opnieuw klinkt de muziek. Laatste foto’s worden gemaakt, handen worden geschud. Tot volgend jaar? De bus van Taxi Van Dijk rijdt de parkeerplaats op, de spelers stappen in. Nog even wordt gezwaaid. Half negen op Schiphol? Dat wordt krap, maar er staan geen files. Glazen klinken. Proost. Een vrijwilliger tikt op mijn schouders. Hij is een van de vele onbezongen helden van de Copa del Agatha. ‘Ben je tevreden?’, vraagt hij. ‘Wij hebben weer genoten’, zegt een ander. Langs het veld verzamelen de leden van de organisatie zich. Ze ploffen neer. Moe maar voldaan. Terwijl de avond valt, wordt nog één keer geproost. Het schemert wanneer ik weer de Odiliadijk op fiets. Nog eenmaal kijk ik om. Op de achtergrond ontwaar ik het Kruisherenklooster. De gedoofde lichtmasten van het sportpark steken net boven de huizen uit. De stilte wordt slechts doorbroken door het geronk van een schip op de Maas. Opnieuw echoot een lach over het gras. Maar ditmaal ben ik de enige die het hoort.

Martijn Schwillens

Ter gelegenheid van het 10-jarig jubileum brengt de Copa del Agatha een speciale jubileumuitgave uit. Organisatieleden, vrijwilligers, oud-deelnemers en anderen delen in dit boekwerk hun ervaringen van de afgelopen tien jaar.